است . اسلام در اين مسأله ناجح بود . اگر مجسّمه اى از پيغمبر و غيره مىساختند بدون شك امروز بت پرستى خيلى صاف و روشن وجود داشت . در مسألهء زن و رقص و غيره هم روشن است كه اهتمام اسلام به خاطر عفت است . بنا بر اين از اين موارد نمىتوان استناد به مبارزهء اسلام با ذوق نمود . اسلام مخالفتى با جمال و زيبايى ندارد ، و با اين حس نه تنها مبارزه نكرده بلكه در يك قسمتهايى اين حس را تأييد هم كرده است . در كافى بابى داريم تحت عنوان « الزيّ و التجمّل » كه « تجمّل » همان خود را زيبا كردن است . حديثى داريم كه : « إنّ اللَّه جميل يحبّ الجمال » . « 1 » « خداوند زيباست و زيبايى را دوست دارد » . و از همه بالاتر خود « زيبايى بيان » است كه در اسلام در حدّ اعلايى به آن توجه شده است . اسلام خود ، اعجازش - يا لا أقل يكى از موارد اعجازش - زيبايى كلام قرآن است .

--> « 1 » الكافي ، ج 6 ، ص 438 ، باب التجمّل و إظهار النعمة ، ح 1 .